داشتم قرآن می خواندم.چقدر پر معنا بود.لمسش می کردم...
تا رسیدم به این آیه:"ان هذا القران یهدی ..."
یک آن خجالت تمام وجودم را گرفت.قرانم را دو دستی گرفتم .
آرام گفتم:
فقط همین را می توانم بگویم .من شرمنده ی توام قرآن....
من شرمنده توام اگر از تو آواز مرگی ساخته ام كه هر وقت در كوچه مان آوازت بلند می شود همه از هم می پرسند "چه كس مرده است؟"
چه غفلت بزرگی كه می پنداریم خدا تو را برای مردگان ما نازل كرده است !
قرآن , من شرمنده توام اگر تو را از یك نسخه عملی به یك افسانه موزه نشین مبدل كرده ام . یكی ذوق می كند كه تو را بر روی برنج نوشته ، یكی ذوق می كند كه تو را فرش كرده ، یكی ذوق میكند كه تو رابا طلا نوشته ، یكی به خود می بالد كه تو را در كوچك ترین قطع ممكن منتشر كرده آیا واقعا خدا تو را فرستاده تا موزه سازی كنیم؟
قرآن , من شرمنده توام اگر حتی آنان كه تو را می خوانند و تو را می شنوند ، آنچنان به پایت می نشینند كه خلایق به پای موسیقی های روزمره می نشینند . اگر چند آیه از تو را به یك نفس بخوانند مستمعین فریاد میزنند: " احسنت ...! " گویی مسابقه نفس است !
مرا ببخش.
شرمنده ام...
"یا علی"